Historia rolet przestrzennych
XVIII–XIX wiek: narodziny rolet zwijanych
Prawdziwy przełom nastąpił w XVIII wieku w Europie Zachodniej. Zaczęto stosować:
- wałek montowany u góry okna
- materiał, który można było zwijać i rozwijać
- proste mechanizmy sprężynowe lub sznurkowe
To były pierwsze klasyczne rolety materiałowe wolnowiszące. Chroniły przed słońcem, ale miały wady:
- falowały
- odstawały od szyby
- przepuszczały światło bokami
I właśnie te problemy w przyszłości doprowadzą do powstania systemów w kasetach z prowadnicami.
Nowe materiały zmieniają wszystko
Do połowy XX wieku rolety nadal były raczej dekoracyjną alternatywą dla zasłon. Prawdziwa rewolucja przyszła wraz z:
Nowoczesnymi tkaninami technicznymi
W latach 50.–70. pojawiły się:
- tkaniny powlekane
- materiały zaciemniające (blackout)
- tkaniny odporne na wilgoć i promieniowanie UV
Rolety zaczęły pełnić funkcję realnej ochrony przeciwsłonecznej, nie tylko dekoracji.
Narodziny kasety
W latach 80. i 90. w Europie zaczęły się pojawiać pierwsze systemy rolet w kasetach:
- wałek z materiałem został zamknięty w osłonie (kasecie)
- poprawiło to estetykę
- chroniło tkaninę przed kurzem i uszkodzeniami
- pozwoliło lepiej zintegrować roletę z ramą okna
Kaseta sprawiła, że roleta zaczęła wyglądać jak część okna, a nie dodatek.
Prowadnice – klucz do „przestrzenności”
Największy krok w stronę dzisiejszych rolet przestrzennych nastąpił, gdy dodano prowadnice boczne.
Dlaczego to było takie ważne?
Bez prowadnic roleta:
- odstaje od szyby
- „pływa” przy uchylonym oknie
- przepuszcza światło bokami
W latach 90. i na początku XXI wieku dopracowano systemy:
- prowadnic przyklejanych lub przykręcanych do listew przyszybowych
- prowadzenia materiału blisko szyby
- napinania tkaniny w pionie
Efekt? Roleta zaczęła tworzyć z szybą coś w rodzaju płaskiej, zamkniętej przestrzeni między materiałem a szkłem — stąd określenie przestrzenna.